Ja mam nieco inne koszmary.

Ten sen powtarza mi się regularnie. Przyjeżdżam na lotnisko i tuż przed odlotem orientuję się, że nie odprawiłam się on-line i nie przywiozłam ze sobą wydrukowanej karty pokładowej. I wszyscy, którzy mieli ze mną lecieć, odlatują, a ja zostaję.

Ponieważ za tydzień lecimy we dwie, z Be, a to ja pilnuję papierków, to w nocy z czwartku na piątek śniło mi się, że nie odprawiłam nie tylko siebie, ale również mojej towarzyszki. 

Pierwsze co zrobiłam w piątek w pracy, to było zajęcie się odprawą :D

Przed południem bywam w siłowni i mam problem z wyjściem stamtąd, bo wiem, jaki klimat czeka na mnie tam, gdzie muszę wrócić.

Sobota to dzień porządków. MM sprząta świetnie, ale zawsze z tej okazji ma focha. Dziwny ten foch. Porządki przypadły MM przy podziale obowiązków. I ja nie łapię focha kiedy co dzień robię zakupy i gotuję, a MM, w soboty przyjmuje postawę "bez kija nie podchodź". Ten porządkowy foch na poły mnie śmieszy, na poły wkurza.

Namówiłam Młodego, żeby poszedł i zapytał MM, w czym mu pomóc. Poszedł, zapytał i usłyszał: "W niczym!". No, ok, jak nie, to nie. Przynajmniej przy kolejnej dyskusji na temat tego, że Młody nic w domu nie robi, będę mieć argument ;)

Zaszyłam się w kuchni. Ugotowałam obiad, dwudaniowy. Podałam zupę. MM grzebnął w niej łyżką, wstał od stołu i... poszedł zmywać naczynia. Bo podobno zupa była za gorąca. Nic nie szkodzi, że w tym czasie ja ją jadłam.... W tym momencie już załapałam wkurw. Doszłam do wniosku, że skoro się staram, gotuję, podaję do stołu a potem i tak zostaję przy nim sama (bo stół w kuchni jest dwuosobowy i Młody jada u siebie), bo ktoś tego nie docenia i musi już, zaraz, natychmiast umyć naczynia, to pierdolę, mogę zjeść w towarzystwie telewizora.

I jak lubić takie soboty?

O wiele bardziej lubię te soboty, kiedy MM jest w pracy. Co prawda wówczas ogarnięcie chałupy jest na mojej głowie (robię to pobieżnie, bo poza porządkami mam zakupy, gotowanie i siłkę), ale przynajmniej atmosfera w domu nie przypomina stypy...

Przypadkiem, poza starymi torebkami, znalazłam w schowku pakę ze zdjęciami sprzed niemal dekady. Były tam głównie zdjęcia Młodego, z czasu gdy miał 2-4 lata. Pooglądałam, podziwiłam się, że to słodkie stworzenie na fotkach jest teraz tym nastolatkiem, który mieszka za ścianą ;)

Potem wzięło mnie na oglądanie innych zdjęć i w szafie wygrzebałam kolejną pakę fotek. A w śród nich, poza kolejną porcją wizerunków Młodego znalazłam kopertę ze zdjęciami z wyjazdu do Włoch, prawie 11 lat temu. To był wyjazd, w którym brało udział 7 babeczek z SFirmy. Latem. Było oglądanie fabryki, latanie awionetką, wypoczynek nad morzem. I wygłupy na plaży, w wodzie.

Popatrzyłam na swoje zdjęcia w stroju kąpielowym. I uderzyły mnie dwie rzeczy.

Po pierwsze - ale byłam laską, te 11 lat i 16 kg temu! Nigdy nie byłam wieszakiem, ale w tamtym czasie byłam szczupła, z wcięciem, krągłym tyłkiem i charakterystycznymi cyckami. 

Po drugie - przecież ja miałam jakieś zajebiste kompleksy w tamtym czasie! Byłam przekonana, że jestem za gruba. Kompletnie nie rozumiałam wówczas, skąd się brało męskie zainteresowanie. 

Czy gdybym mogła cofnąć czas i miała realniejsze postrzeganie siebie, nie miałabym kompleksów? Pewno i tak miałabym... Ale mam wrażenie, że dziś, będąc starszą i hmm... "większą" bardziej akceptuję siebię, niż wtedy.

Na siłowni czuję się coraz lepiej psychicznie - jestem coraz bardziej zakumplowana z innymi bywalcami i z trenerem :) Powoli uczę ich, żeby nie mówili do mnie per "proszę pani" ;)

- To powiedz temu deficytowi, gdzie jest pralka i jak się ją włącza ;)

Moja riposta bardzo mi się spodobała, choć właściwie mogę traktować ją w kategorii żartu. Bo, z ręką na sercu, MM bardzo dużo odrabia codziennych prac domowych. Na tyle dużo, że w tych momentach, kiedy akurat nie mam zmienionej optyki (z tego czy innego powodu ;) ) dostrzegam, że mam związek partnerski.

O, mój boże!

Śmiech pusty mnie ogarnął kiedy zerknęłam na festiwal tych matek, które mają dzieci, ale mimo tego są świetnie zorganizowane, zawsze umalowane i ufryzowane i, oczywiście, nigdy nie narzekają :D I oczywiście mają jeszcze zawsze siły i chęci na bzykanko z mężem :D Cud, miód, malina. Jak w tandetnej reklamie z TV.

Taaaa....

To cudowne, terapeutyczne działanie forów internetowych, na których można dokonać dowartościowania się....

Szczególnie bawią mnie teksty kobiet, które zaczynały być matkami w latach 70-tych. Rzeczywiście, wtedy było zajebiście ciężko. Nie było pampersów i zupek w słoikach. Za to były żłobki i przedszkola, do których oddawało się dzieciaki bez problemów i wyrzutów sumienia. Nikt nie oczekiwał od rodziców, że będą z dzieciakami spędzali czas bawiąc się z nimi i prowadząc konwersacje. Dzieci miały być w miare czyste i nakarmione - that's all. Poza tym, miały nie zawracać za bardzo dupy. Praca w socjalistycznej rzeczywistości też nieco się różniła od pracy w demokracji. 

A ogólnie jakaś połowa czytelników nie zajarzyła, że tekst dotyczy dziecka z SMA...

Traszce, która podzieliła się ze mną swoim zdaniem na temat komentarzy miałam tylko jedną odpowiedź: "Pamiętaj, że 93% ludzi to idioci".

P.s. Dzięki temu, że w tekście jest wymieniony mój blog, "zaliczyło" go dziś 300 osób, które weszły z Onetu. I po raz kolejny cieszę się, że nie mam komentarzy, bo już sobie wyobrażam, co mogłabym w nich znaleźć ;)

Potem europosłowie z PiS poparli ACTA.

Dziś PiS jest obrońcą internautów przed ACTA. 

Co jutro? ;)

Ale w całej tej sprawie jest jedna rzecz, która przemawia do mnie.

Jeżeli te przepisy nie są groźne dla nas, to dlaczego utrzymywano je w takiej tajemnicy?

Wiem, rozumiem, skąd się to bierze. Chcąc zdobyć - inwestują, po zdobyciu - wydaje im się, że już nie muszą. 

Tak jakby słowa w rodzaju "zachwycasz mnie" były nie wiadomo jak kosztowne....